ความงดงามแห่งจิตใจของมนุษย์ #2

     5 ทุ่มแล้ว ผมกะอ้อมยังไม่ได้ไปไหนเลย แรงของผมหมดลงเรื่อย ๆ โซ่ห่าเหวนี่มันช่างติดแน่นเสียจริง ทั้งงัด ทั้งแงะ ทำอะไรสารพัด มันก็ไม่ออกเสียที จนผมเริ่มท้อจริง ๆ ซะแล้ว…………

     “เอ….งั้นเดี๋ยวอ้อมข้ามถนนไปหาตำรวจที่ป้อมฝั่งตรงข้ามนะ เผื่อเขาจะช่วยอะไรได้”
     “ไม่ต้องไปหรอก ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”
     “ลองดูก่อนสิ อย่าเพิ่งหมดหวัง อย่าถือทิฐิมากนักเลย”
     ว่าแล้วอ้อมก็วิ่งข้ามถนนไปอย่างรวดเร็ว
     “ข้ามถนนดี ๆ นะ ระวังรถด้วย” เอตะโกนบอกไป

     เฮ้ยยยยยยยยยยยยย บทจะง่ายมันก็โคตรง่ายเลยว่ะ กระชากทีเดียวหลุดเฉยเลย จากนั้นอ้อมก็ข้ามถนนมาพร้อมกับชายผู้หนึ่ง อายุอานามราว ๆ 57 ปี
     “รถเป็นไรน่ะ” ชายผู้นั้นถาม
     “โซ่ขาดน่ะครับ ตอนแรกมันติดแต่ตอนนี้หลุดแล้วครับ เอ่อ…แถวนี้มีร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ไหมครับ” เอถามชายผู้นั้น
     “มีน่ะมันมี แต่เวลานี้สิ มันปิดไปหมดแล้ว เอางี้สิ เข็นย้อนลงไปประมาณ 100 เมตร ตรงตีนสะพานน่ะ ข้ามถนนไปจะเจอร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ เขาปิดแล้วแหละ แต่เดี๋ยวผมจะเรียกเขาให้ เพราะบ้านผมอยู่ข้าง ๆ เขา ถ้าผมเรียกล่ะก็เขาเปิดแน่นอน เข็นไปก่อนนะ แล้วผมจะขี่มอเตอร์ไซค์ตามไปทีหลังตามไป”

     ผมกะอ้อมก็เข็นรถไปตามคำบอกของเขา รอสักพักเขาก็ขี่มอเตอร์ไซค์ตามมา เรียกสักพักช่างก็ออกมาซ่อมให้ นี่ถ้าไม่ได้เขาล่ะก็ ผมกะอ้อมคงเข็นรถจนขาลากแน่

     คุยไปคุยมาก็ถามชื่อเขา เขาบอกว่าคนแถวนี้เรียกเขาว่าป๋าบูรณ์ บ้านของเขาเป็นร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า เขาเป็นอาสาสมัครประจำตำบล…..คนดีที่ควรค่าแก่การสรรเสริญ “ป๋าบูรณ์”