ปากน้ำบ้านผม

 

SURFTHECHANNEL

คลิกโลด !!!

 

 

 

 

 

 

 

       “เฉือน”–หนังฆาตกรรม–ฆาตกรรมต่อเนื่อง–เลือดสาด–สีแดงสด–ท่วมจอ–ความทรงจำ–วัยเด็ก–เปิดเผย–การฆาตกรรม–ปัจจุบัน–คุก–กักขัง–นักโทษชาย–”ไท”–ตำรวจ–มีความผิด–ถูกกักขัง–ความอยาก–พ้นโทษ–อาสา–ตามจับ–ฆาตกร–น้อย–เมียรัก–ความกังวล–”ป๋า”–ตำรวจ–ผู้มีพระคุณ–ทำงาน–ตอบแทน–งานเสี่ยง–เริ่มสืบ–กลับบ้าน–หาคน–ได้ร่องรอย–ตามสืบ–เจอตอ……………………………………………………………………

          หนังเขาดีจริง ไปดูเหอะ อย่ารอบิ๊กซีนีม่า ช่อง 7 เลย …

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

เช็ครอบ “เฉือน”

ข่าว “เฉือน”

กระปุก “เฉือน”

          อาคารเพชรที่ผมกล่าวถึงนั้น หมายถึง สถาปัตยกรรมชั้นเอกที่สรรสร้างขึ้นมาใหม่ของมหาวิทยาลัยกรุงเทพ หากคุณสัญจรผ่านถนนพหลโยธินไม่ว่าจะขาเข้าหรือขาออก ณ ด้านหน้าของมหาวิทยาลัยกรุงเทพ วิทยาเขตรังสิต สายตาของคุณคงต้องหยุดมอง และจับจ้องไปที่อาคารเพชรอย่างแน่นอน ผมคิดว่าเพชรเม็ดนี้คงจะสะท้อนเข้าตาของคุณให้คุณได้เห็นแสงแห่งธรรมว่าควรส่งลูกหลานมาเรียนที่นี่ดีกว่า เพราะมหาวิทยาลัยกรุงเทพเป็นมากกว่ามหาวิทยาลัย

          ผมไม่สามารถเอารูปมาลงได้เพราะไม่ต้องการทำลายความงดงามของมัน ทุกครั้งที่ผมเห็นสถาปัตยกรรมชิ้นนี้สายตาของผมต้องจับจ้องไปที่มันและเสพมันราวกับว่าเป็นงานศิลปะชิ้นเอกชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว

          แล้วคุณล่ะ วันนี้คุณมาม.กรุงเทพหรือยัง ?

——————————————————————

ป.ล. หากคุณแวะมาม.กรุงเทพ รังสิตคราใด โปรดอย่าลืมแวะมาที่หอสมุดสุรัตน์ โอสถานุเคราะห์ด้วย เพราะหอสมุดแห่งนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

       เป็นเรื่องที่น่าตกใจสำหรับผมมากครับที่ได้ทราบว่ามีท่านผู้หนึ่งเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นผู้เชี่ยวชาญ KOHA 
       ผมขอยืนยันตรงนี้เลยครับว่า ผมเป็นแค่บรรณารักษ์คนหนึ่งที่มีความรู้ในเรื่อง Koha อยู่เล็กน้อยเท่านั้น แค่ใช้เป็นน่ะครับ แต่ไม่สามารถติดตั้งระบบทั้งระบบได้ ต้องขออภัยเป็นอย่างสูงสำหรับผู้ที่เข้าใจผิดด้วยนะครับ
       ผมเครียดเลยครับเมื่อมีคนเข้าใจผิดอย่างนี้ เมื่อคืนผมเลยปล้ำกับ Koha อยู่นาน ตั้งแต่ 6 โมงเย็น ยัน ตี 2 ก็ยังไม่สามารถติดตั้งได้ครับ ขอวอนผู้ใจบุญช่วยกรุณาสอนผมหน่อยเถอะครับ อยากลงได้น่ะครับ…ฮือ ฮือ..

สรุปการประชุมวิชาการประจำปี 2552 ศวท.

เรื่อง เครือข่ายความร่วมมือบรรณารักษศาสตร์/สารสนเทศศาสตร์ด้วยไอซีที

ระหว่างวันที่ 17-18 กันยายน 2552
ณ ห้อง ฟอร์จูนแพลทินัม โรงแรม แกรนด์ เมอร์เคียว ฟอร์จูน กรุงเทพฯ

** ข้อความทั้งหมดใน Post นี้ เขียนตามความเข้าใจและอิงเนื้อหาจากไฟล์นำเสนอของผู้บรรยาย **

คลิกโหลดเอกสารการสัมมนา

โดย อัครพล จีนาคม
บรรณารักษ์
สำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

by Akaram Braratayuth
Raw Librarian
Samut Prakarn

       ผมตื่น 6.00 น.  เวลาเดิมเช่นทุกวัน ไม่ต่างกับวันไปทำงานปกติเลย ขี่มอเตอร์ไซค์ไปจอด The Emporium ขี่ไปชั้น B2 แบบเคย ๆ แต่วันนี้ทำไมมันไม่เหมือนเดิม ไม่เห็นมีมอเตอร์ไซค์จอดซักคัน มันโล่งง่ะ…เอาไงดีเนี่ย…ระหว่างวนไปวนมาในตึกลานจอดรถอย่างคนไร้จุดหมาย ก็พลันคิดไปเรื่อย “เอาไงดีฟะไปตั้งหลักที่ม.กรุงเทพดีไหม” คิดไปคิดมาก็ไม่เอาดีฝ่า ไม่อยากเสียเวลา ลองวนดูอีกรอบดิ๊ ก็วนไปวนมา เฮ้ยย นั่นป้ายอาไรเอ่ย… อ๋อ..เขาบอกว่า มอ-ไซ ไปจอด B3 เฮ้ยยย โชคดีบึ๋ยย เอาละวา..ไปโลด..พอไปถึง ดิสก์เบรคก็ลั่นดังเอี๊ยดดดดดดด เมื่อก่อนไม่เสียค่าจอด ตอนนี้เก็บ 10 บาทแฮะ ก็จ่ายเขาไปถูกโคตร โคตร จากนั้นก็เดินวนหาทางออก ออกมาได้ว่าจะไปนั่งกินมาม่าท่ามกลางสวนเบญจสิริอันรื่นรมย์เสียหน่อย สายตาก็พลันเหลือบไปเห็น “ข้าวแกงกทม.” ฮัดช่า… น่าสนใจ ได้คุณค่าทางสารอาหารกว่ามาม่าเป็นไหน ๆ ในเมื่อเห็นของใหม่ดีกว่าของเก่าแล้ว สองเท้าก็รี่เข้าไปเลย “ป้าครับ ผัดขิงราดข้าวจาน”  ราคา 20 บาท ไม่รู้ว่าถูกหรือแพง แต่คนใส่สูทกับขอทานก็นั่งแด๊กกันได้อย่างไม่ขวยเขินซึ่งกันและกัน เมื่อท้องอิ่มก็ถึงคราวต้องจากลาสวนเบญฯ เดินทางด้วยรถไฟลอยฟ้า 1 สถานีต่อด้วยรถไฟใต้ดินอีก 2 สถานี ก็ถึงจุดหมาย มาอ่านสรุปกันเลยดีก่า

    ความรักครึ่งแก้ว [The Love isn't Enough]

ประพันธ์โดย : อัคราม ภารตยุทธ

        บ่ายแก่ ๆ ของวันฝึกงานวันหนึ่งกลางฤดูร้อน เมื่อแสงแห่งสุริยันกำลังลาลับขอบฟ้า “ราม” นักศึกษาบรรณารักษ์แห่งมหาวิทยาลัยขอนแก่น ก็เดินออกจากสำนักวิทยบริการพร้อมกับ “บักโต” , “บักปอ” และ “บักศักดิ์” เพื่อนชาวบรรณฯ ในกลุ่มฝึกงานของเขา อายุของเขาเต็ม 21 ปีบริบูรณ์ในฤดูร้อนปีนั้นนั่นเอง ทั้ง 4 คนเดินออกมาไม่ทันที่จะถึงมอเตอร์ไซค์ของบักโตดี สายตาของรามพลันเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า ท่าทางเหมือนรอใครบางคนอยู่ หล่อนอยู่ในชุดเครื่องแบบของเด็กอาชีวะ ผู้ซึ่งมีหน้าตาที่สวยหมดจด คิ้วของเธอช่างสวยคมนัก ริมฝีปากของเจ้าหล่อนเล่าก็ช่างอิ่มเอิบยวนเย้าเต็มประดา
       “น่ารักว่ะ” รามเอ่ยปาก จากนั้นบักโตและบักศักดิ์ก็หันขวับไปยังต้นกำเนิดแห่งความน่ารักนั้นโดยฉับไว
       “เออว่ะ น่ารักดี” บักโตและบักศักดิ์เอ่ยปากโดยพร้อมเพรียงกัน และแล้วบักโตก็ผิวปากขึ้นทักทายเจ้าหล่อนด้วยเสียงอันดัง
       หล่อนหันขวับมาทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว และตอนนี้สายตาอันคมกล้าบาดลึกของหล่อนก็จ้องเขม็งมาทางเขา “เขาผู้เดียว” อย่างร้อนแรง       
     “ไปกันเถอะพวกเรา ไม่รู้เขามองอะไรกูว่ะ ท่าทางดุชะมัด มึงนั่นแหละไอ้โต ผิวปากไมวะ” รามเอ่ยปากอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พร้อมกับตำหนิบักโตกลาย ๆ
       “มึงจะกลัวไรวะบักราม กูรู้จักเด็กอาชีวะพวกนี้ดี กูฟันมาไม่รู้เท่าไหร่แล้ว มา..เดี๋ยวกูจัดการให้ มึงชอบใช่ไหม” บักโตกล่าวอย่างยียวน ซึ่งรามนั้นไม่เถียงเลยกับคำพูดของโต เพราะรามนั้นรู้ดีว่าคำพูดของโตนั้นมันจริงทุกอย่าง แต่รามก็ต้องฉุดแขนบักโตไว้ ก่อนที่มันจะปรี่ไปหาหญิงสาวผู้นั้น ซึ่งมันทำแน่
       “ไปดีกว่าไอ้โต ไอ้ปอมันหิวข้าวแล้วเว้ย… มันทำหน้าเซ็งแล้วนา…ป่ะ ป่ะ” รามพูดพร้อมกับฉุดแขนบักโตออกห่างจากสถานการณ์อันตึงเครียดนั้น
       4 คนกับมอเตอร์ไซค์ 2 คัน ก็สตาร์ทเครื่องแล้วออกตัวไปอย่างรวดเร็ว รามที่เป็นคนซ้อนเอี้ยวคอกลับมามองสาวอาชีวะผู้นั้นที่อยู่เบื้องหลัง ซึ่งแน่นอนสายตาของเจ้าหล่อนยัง
จ้องเขม็งส่งกระแสปราณอันรุนแรงมาเชือดเฉือนหัวใจของรามอยู่ตลอดเวลา เมื่อระยะห่างระหว่างรามและหญิงสาวผู้นั้นมีมากขึ้นเรื่อย ๆ รามก็ได้แต่เศร้าสร้อย และคอของเขาก็ตกโดยอัตโนมัติ… เขาต้องทำใจ เขาต้องลืมเธอ … เพราะหนิงยังรอเขาอยู่

        Spring Waltz คือซีรี่ส์เกาหลีที่ผมได้รับความอนุเคราะห์จากพี่นุ้ย (เจ้าแม่ซีรี่ส์เกาหลีแห่งมหาวิทยาลัยกรุงเทพ) จะว่าไปแล้วอาจกล่าวได้ว่า “พี่นุ้ย” คือผู้ชี้ทางสว่างให้ผมได้สัมผัสกับความโรแมนติก ความอบอุ่น รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ผ่านทางสายตา, ท่าทาง, และบทสนทนา ของตัวละครทุกตัวในซีรี่ส์เกาหลี เป็นช่วงชีวิตที่ดีสำหรับผมในการได้รู้จักตัวละครและเรื่องราวต่าง ๆ เหล่านั้น…คนอะไรไม่รู้…สวยแล้วยังใจดีอีก

        Spring Waltz บอกเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ของเด็กหญิงและเด็กชายคู่หนึ่งในอดีต ซึ่งต่อมาภายหลังพวกเขาต้องพลัดพรากจากกันเป็นเวลาถึง 15 ปี และเมื่อเขามาพบกันอีกครั้งเด็กชายลีซูโฮ ซึ่งปัจจุบันคือยูนแจฮา นักเปียโนดนชื่อดัง จะทำอย่างไรเมื่อเขาพบกับเด็กหญิงผู้นั้น”โชอึนยอง” ผู้ซึ่งเขาไม่กล้าบอกความจริงกับเธอถึงตัวตนของเขา เนื่องมาจากความผิดมหันต์ที่พ่อของเขาได้ทำไว้กับเธอเมื่อ 15 ปีก่อน.

       ผมไม่ชอบเล่าอ่ะนะอยากให้ไปดูเองมากกว่า ไปหาแผ่น DVD เน้อ แล้วดูเสียงเกาหลี ซับไทย อย่าดูพากย์ไทยเลย อุบาทว์ว่ะ เสียอรรถรสของหนังหมด ไร้ซึ่งสุนทรียภาพในการรับชมสุด ๆ อ่ะ

 

 

 

 

 

 

โครงการสัมมนาความร่วมมือทางวิชาการระหว่างห้องสมุดและคลังความรู้มหาวิทยาลัยมหิดล และ
ศูนย์บริการความรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์
และเทคโนโลยีแห่งชาติ

 

สัปดาห์วิชาการ วันอังคารที่ 4 – วันพฤหัสบดีที่ 6 สิงหาคม 2552

อังคารที่ 4 สิงหาคม 2552
          เช้าบัดซบอีกเช้าได้มาเยือนแล้ว ไม่ชอบเลยกับการต้องตื่นตีห้าในเมืองอันระอุด้วยความเร่งรีบแห่งผู้คน หากย้อนเวลากลับไปเมื่อ 6 ชั่วโมงที่แล้ว ไวน์ขาวแก้วที่ 8 กำลังไหลลงคอของผมด้วยความซาบซ่าน ความเมามาเยือนตูอีกแล้ว ผมต้องให้อ้อม แฟนสุดที่รักพากลับบ้านโดยพี่แท๊ก (Taxi) จากโรงแรมวินเซอร์ ถนนสุขุมวิท
          เสียงมือถือปลุกผมตื่นจากความเมา และความง่วงงัน พลัยสบถด้วยอารมณ์อันสุดบูดว่า นี่มันเชี่ย..ไรวะ..เพิ่งตีห้าเอง….แต่เมื่อนึกได้ว่าวันนี้ต้องไปสัมมนาที่หอสมุดและคลังความรู้ มหาวิทยาลัยมหิดล ทุกสิ่งทุกอย่างอันเลวร้ายได้ปลาสนาการสิ้นไปจากโสตประสาทของผมในบัดดล รอยยิ้มปรากฎ แล้วผมก็อาบน้ำแต่งตัวด้วยจิตอันรื่นรมย์
          ผมก้าวเท้าขวาผ่านพ้นประตูบ้านเมื่อเวลา 6.02 น. ขึ้นรถสองแถวไปลงคลองน้ำเน่า (ตลาดปากน้ำ)  ค่ารถ 8 บาทว่ะ ไม่ได้ขึ้นนานมากแล้ว เมื่อก่อนนี้ 3 บาทเอง แม่งขึ้นมาตั้ง 70 เปอร์เซ็น แต่ไมเงินเดือนกูตอนนี้กับเมื่อก่อนมันไม่ต่างกันเลยวะ เนี่ยแหละเชี่ยจริง ๆ รัฐบาลไทย กี่ปีกี่ชาติบริหารประเทศโดยอุ้มแต่คนรวย คนรวยก็รวยแม่งเข้าไป ประชาชนคนรากหญ้า มนุษย์แดกเงินเดือนอย่างกูก็จนมันอยู่ร่ำไป…โอ้..อนิจจา กลับมาต่อกันดีก่า
          และแล้วรถเมล์สาย 536 คันเก่าคร่ำคร่าก็มาจอดเทียบอยู่ตรงหน้าของผม ผมสาวเท้าก้าวขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อนั่งได้ที่ก็หลับเป็นตาย ตื่นมาอีกทีก็ถึงเสาวรีย์แล้ว วันนี้นัดพี่นุ้ยสุดสวยกับพี่เล็กที่น่ารักเอาไว้ว่าจะไปด้วยกัน คาดไม่ถึงจากเสาวรีย์ นั่งพี่แท๊กไปม.มหิดล ศาลายา ใช้เวลาแค่ 15 นาทีเอง พี่แกล่อเหยียบไป 160 ก่า ๆ เห็นจะได้
          ไม่นานนักพี่แหม่มที่แสนจะใจดี กับ อาจารย์วิรัติ ก็มาถึง ….