คิดถึง คิดถึง คิดถึง ห่างหายไปครานี้ก็ร่วมปี กลับมาอีกทีเพราะคิดฮออออออออออออออด  จริง ๆ ก็ยังไม่คิดกลับมาตอนนี้หรอก เพราะไม่ค่อยมีเวลา ยังยุ่ง ๆ อยู่ แต่ได้รับแรงบันดาลใจจากท่าน ผอ.ชนันนา ที่เอา Blog ของเราขึ้น Present ในการประชุมเตรียมความพร้อมต้อนรับ คณะกรรมการจาก สมศ. ในใจก็แอบดีใจอยู่ลึก ๆ นะ แต่ว่าตอนนี้สิ Blog ของเรามันขาดเนื้อหาทางด้านบรรณารักษ์ไปนาน กลับมาคราวนี้ จะเริ่มเขียนถึงบรรณารักษ์แบบจริงจังแล้ว….

ชื่อเว็บไซต์ : The Ministry of Tourism research website

URL เว็บไซต์ : http://www.tourismresearch.govt.nz/

คำอธิบายเว็บไซต์ :  เป็นเว็บไซต์ประชาสัมพันธ์และให้ข้อมูลความรู้ของกระทรวงการวิจัยการท่องเที่ยวของประเทศนิวซีแลนด์  

เป็นเว็บไซต์ประชาสัมพันธ์และให้ข้อมูลความรู้ของกระทรวงการวิจัยการท่องเที่ยวของประเทศนิวซีแลนด์   

   บริการต่าง ๆ ของเว็บไซต์

1. ให้ข้อมูลสถิติการพยากรณ์ทางด้านการท่องเที่ยวของประเทศนิวซีแลนด์เป็นช่วงปี ในรูปแบบ PDF file พร้อมบทวิจารณ์

2. ให้ข้อมูลเกี่ยวกับนักท่องเที่ยวต่างชาติที่มาเที่ยวประเทศนิวซีแลนด์ ทั้งเรื่องของอายุ, เพศ, วัตถุประสงค์ของการเดินทาง, ระยะเวลาพำนัก เป็นต้น

3. ให้ข้อมูลเกี่ยวกับนักท่องเที่ยวชาวนิวซีแลนด์ ที่ท่องเที่ยวในประเทศของตน ทั้งเรื่องของอายุ, เพศ, วัตถุประสงค์ของการเดินทาง, ระยะเวลาพำนัก เป็นต้น

4. ให้ข้อมูลเกี่ยวกับที่พักในประเทศนิวซีแลนด์

5. ให้ข้อมูลทางด้านการวิจัยทางการท่องเที่ยวของประเทศนิวซีแลนด์         

                          เป็นต้น 

เบอร์โทรศัพท์ 4 หลัก เมื่อท่านต้องการข่าวสารหรือรับบริการต่าง ๆ

1100  บริการข่าวสารข้อมูลของ ทศท บริษัท ทศท คอร์ปอเรชั่น จำกัด ( มหาชน ) ไม่คิดค่าบริการ
1103  ให้บริการข้อมูลข่าวสารการให้บริการของบริษัทฯ TT&T อัตราปกติ
1111   บริการข้อมูลหน่วยงานภาครัฐ บริษัท ทศท คอร์ปอเรชั่น จำกัด ( มหาชน ) อัตราปกติ
1113   ให้บริการข้อมูลเลขหมายโทรศัพท์และอื่นๆ บริษัทสามารถ (BUG) นาทีละ 6 บาท
1115   บริการข่าวสารข้อมูลของธนาคาร ธนาคารออมสิน อัตราปกติ
1120   ศูนย์บริการลูกค้า ทศท บริษัท ทศท คอร์ปอเรชั่น จำกัด ( มหาชน ) ไม่คิดค่าบริการ

     เช้าใส ๆ 11 พ.ค. 53 หลังจากที่เมื่อวานยางแตก ต้องกระหืดกระหอบไปทำงานด้วยความร้อนรนวัดดวงกันที่ 8.45 น. ว่าจะสายหรือไม่สาย 2 ปีกว่าที่ทำงานมาไม่เคยสายเลยสักครั้ง จะมาเสียเอาวันนี้เหรอ ยังไม่ต้องพูดถึงค่ารถร่วม 200 บาท ที่ต้องมาเสียโดยใช่เหตุ แล้วเช้านี้ล่ะ ขี่มาอยู่ดี ๆ โซ่ขาดเฉย เฮ้ย โซ่นะเว้ย โซ่ทำจากเหล็กไม่ใช่กระดาษจะได้มาขาดอะไรง่าย ๆ แบบนี้ ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใดแต่ทำเอาเราเกือบตาบ จำได้ว่าเพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อ 6 เดือนก่อนนี้เอง ไหงมันอายุสั้นอย่างนี้วะ….

       บ่าย 2 กว่า ๆ เข็นไปเปลี่ยนโคตรไกล เสียตังค์อีก 450 บาท ค่าโซ่และสเตอร์…เซ็ง

PULINET

THAIPUL

เจาะกลางใจ

ทุกวันพฤหัสบดี ช่อง 5 เวลาประมาณ 4 ทุ่ม 25 – 5 ทุ่ม 55

[Post นี้สงวนการใช้งานสำหรับชาวมหาวิทยาลัยกรุงเทพเท่านั้น]

บางท่านอาจพบปัญหาในการใช้เมล์ใหม่ดังนี้
1. เมล์จะเต็มแล้ว เมล์ที่ถูกลบไปทำไมยังอยู่
2. ต้องลบเมล์ที่ถูกลบไปแล้วทีละอัน ทีละอัน น่าเบื่อมั่ก มั่ก

ต่อไปนี้ท่านสามารถล้างมันให้หมดไปจากเมล์ของท่านได้แล้วครับ ดังนี้
1. เข้าไปที่เมล์ของท่าน
2. สังเกตคอลัมน์ทางซ้ายมือของท่าน

3. จะพบว่ามีเมล์ที่ถูกลบไปแล้ว 14 เมล์
4. ท่านต้องการล้างมันให้หมดจด
5. คลิกขวาที่ Deleted Items

6. เลือกคำสั่งล่างสุด ล้าง “รายการที่ถูกลบ”

7. มันจะถามว่า “ต้องการล้างจริงไหม”

8. กด OK
9. จะพบว่าเมล์ที่ถูกลบได้ถูกล้างไปหมดแล้ว จากที่เคยมีอยู่ 14 กลับกลายเป็น 0

     5 ทุ่มแล้ว ผมกะอ้อมยังไม่ได้ไปไหนเลย แรงของผมหมดลงเรื่อย ๆ โซ่ห่าเหวนี่มันช่างติดแน่นเสียจริง ทั้งงัด ทั้งแงะ ทำอะไรสารพัด มันก็ไม่ออกเสียที จนผมเริ่มท้อจริง ๆ ซะแล้ว…………

     “เอ….งั้นเดี๋ยวอ้อมข้ามถนนไปหาตำรวจที่ป้อมฝั่งตรงข้ามนะ เผื่อเขาจะช่วยอะไรได้”
     “ไม่ต้องไปหรอก ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”
     “ลองดูก่อนสิ อย่าเพิ่งหมดหวัง อย่าถือทิฐิมากนักเลย”
     ว่าแล้วอ้อมก็วิ่งข้ามถนนไปอย่างรวดเร็ว
     “ข้ามถนนดี ๆ นะ ระวังรถด้วย” เอตะโกนบอกไป

     เฮ้ยยยยยยยยยยยยย บทจะง่ายมันก็โคตรง่ายเลยว่ะ กระชากทีเดียวหลุดเฉยเลย จากนั้นอ้อมก็ข้ามถนนมาพร้อมกับชายผู้หนึ่ง อายุอานามราว ๆ 57 ปี
     “รถเป็นไรน่ะ” ชายผู้นั้นถาม
     “โซ่ขาดน่ะครับ ตอนแรกมันติดแต่ตอนนี้หลุดแล้วครับ เอ่อ…แถวนี้มีร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ไหมครับ” เอถามชายผู้นั้น
     “มีน่ะมันมี แต่เวลานี้สิ มันปิดไปหมดแล้ว เอางี้สิ เข็นย้อนลงไปประมาณ 100 เมตร ตรงตีนสะพานน่ะ ข้ามถนนไปจะเจอร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ เขาปิดแล้วแหละ แต่เดี๋ยวผมจะเรียกเขาให้ เพราะบ้านผมอยู่ข้าง ๆ เขา ถ้าผมเรียกล่ะก็เขาเปิดแน่นอน เข็นไปก่อนนะ แล้วผมจะขี่มอเตอร์ไซค์ตามไปทีหลังตามไป”

     ผมกะอ้อมก็เข็นรถไปตามคำบอกของเขา รอสักพักเขาก็ขี่มอเตอร์ไซค์ตามมา เรียกสักพักช่างก็ออกมาซ่อมให้ นี่ถ้าไม่ได้เขาล่ะก็ ผมกะอ้อมคงเข็นรถจนขาลากแน่

     คุยไปคุยมาก็ถามชื่อเขา เขาบอกว่าคนแถวนี้เรียกเขาว่าป๋าบูรณ์ บ้านของเขาเป็นร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า เขาเป็นอาสาสมัครประจำตำบล…..คนดีที่ควรค่าแก่การสรรเสริญ “ป๋าบูรณ์”

     หลังจากตั้งสติได้ ก็ลงจากมอเตอร์ไซค์ พยายามเข็นมันเข้าข้างทางเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้เสียที ไอ้พวกหมานุดที่ตูดมันอยู่บนอานแมงกะไซทั้งหลายบนท้องถนน ก็ได้แต่บีบแตรไล่ สร้างความน่ารำคาญยิ่งนัก “ไม่เป็นมึงบ้างนี่หว่า” ได้แต่คิดแค่นี้ ต้องใช้ความพยายามสุดแรงเกิดในการเอามันเข้าข้างทางให้ได้ ในที่สุดด้วยหยาดเหงื่อและแรงกาย มันก็เข้ามาอยู่ในจุดที่น่าพอใจ

     อ้อมยืนดูคอยให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ เอก้มลงดูที่ล้อหลังหาสาเหตุด้วยเข่าที่เจ็บยิ่งนัก โอ้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
ววววววววววววววววววววววว พระเจ้าเหาเสด็จ โซ่ขาด แล้วมันเสือกติกคาอย่ที่ล้อหลังอีกนะ ล้อล็อคเลย หยุดกึกกระทันหัน โชคดีขนาดไหนแล้วที่ไม่ตายคู่ โอ้ โห ใครมันจะไปคิด รถใหม่ ๆ โซ่เสือกขาด นี่ก็โซ่ใหม่นะ เพิ่งเปลี่ยนมาได้ 4 เดือนเอง มันไม่ได้ขาดตรงข้อต่อนะ..แม่งขาดตรงตัวมันเลย……..เหล็กหรือดินน้ำมันวะ….นี่ถ้าจำยี่ห้อได้นะ กูฟ้องไปแล้วววววววววววววววววววว

     หลังจากยื้อยุดฉุดกระชากโซ่ที่ขาดแล้วอยู่นาน หวังเพียงหนึ่งเดียวว่าพอเอามันออกได้แล้วจะได้เข็นกลับบ้านเสียที นี่ก็ 4 ทุ่มเข้าไปแล้ว ยังเหลือระยะทางอีกกว่า 7 กิโล ที่เราต้องเอามันกลับบ้าน แค่คิดก็เหนื่อยสุดตีนแล้ว….แต่นี่ยังเอาโซ่ออกไม่ได้เลย

     4 ทุ่มครึ่ง มันก็ยังไม่ออก เอได้แต่นั่งท้อ….. ด้วยใจที่ห่อเหี่ยวและแรงกายที่ถดถอย พลันก็มีแสงสว่างส่องลงมาที่ใจอันเหือดแห้งไปด้วยความหวังของเอ…แขกผู้หนึ่ง แขกจริง ๆ จอดมอเตอร์ไซค์ของเขา แล้วเดินเข้ามาทักทายด้วยเสียงอันเป็นมิตร
    “รถเป็นอะไรเหรอครับ”
     เอเงยหน้าขึ้นมอง ปาดเหงื่อ แล้วบอกว่า “โซ่มันขาด แล้วติดที่ล้อหลังน่ะครับ”
     แขกผู้หวังดีก็เดินเข้ามาดูแล้วใช้สองมือเปล่า ๆ ดึงโซ่ออกสุดแรง แต่ก็หาได้ขยับเขยื้อนไม่ เขาพยายยามอยู่นานมาก จนผมซาบซึ้งในความมีน้ำใจของเขา เหงื่อเขาเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้า สองมือเปล่าเปลือยของเขาเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันอันดำเขรอะของโซ่ สุดท้ายแล้วก็ยังมิเป็นผลสำเร็จ ผมเกรงใจเขามากขอบคุณเขาเสียยกใหญ่ เขาก็กลับไปด้วยใบหน้าที่ห่อเหี่ยวที่ช่วยอะไรไม่ได้ ผมบอกลาพร้อมขอบคุณแขกผู้มาเยือนยกใหญ่อีกครั้ง โบกมือจนเขาลับตาไป…………. นี่คือความงดงามแห่งจิตใจของมนุษย์ที่ผมสัมผัสได้